NIEUWE RUINES

Eenmaal terug in Panama Stad besloten Bas en ik woensdag de Puente de las Americas te bekijken, de brug die rechts bovenaan deze pagina in vol ornaat te zien is op een plaatje. Is dit nu de grens van Noord- en Zuid-Amerika? We hebben het veel mensen met wisselende kennis van de geografie gevraagd en zijn er niet uit. De brug is ook zonder deze wetenschap zeer de moeite waard. Nog aardiger was dat, om dichtbij te komen, je langs de voormalige Amerikaanse personeelsterreinen komt. De VS hadden 3000 mensen aan het werk om het Panama Kanaal te bedienen tot ze eind 1999 het kanaal overdroegen aan Panama. Blijkbaar zijn de personeelsgebouwen toen zonder een vooruitziende blik verlaten want nu was het een troosteloze puinhoop. Troosteloos? Nee, we vonden het ook wel filmisch, zo met een door niemand bekeken monument voor de president die de teruggave van het kanaal voor Panama claimde, Torrijos. Lekkende huizen met gaten in de daken en bomen die muren overwoekeren. Fascinerend. Helaas kwamen we niet dichter bij de brug dan op een kilometer. Vanaf een vlonder keken we er naar en maakten wat foto's. Vervolgens liepen we naar The Causeway, een dijk door de zeemonding naar vier eilandjes waarvan de VS in 1913 Fort Grant hadden gemaakt, een enorme vesting die diende om het kanaal te beschermen. Met de Japanse aanval op pearl Harbour in 1941 besefte men dat het kanaal niet langer te verdedigen viel met kanonnen en viel het fort in onbruik. Wel werden er documenten opgeslagen die blijkbaar zo geheim waren dat de VS tot op heden niet willen onthullen wat voor documenten het waren. Toen de dijk overgestoken was, namen we de beste batido van het gehele verblijf in Panama. Na hier heel wat van achterover te hebben gegoten, liepen we terug en zagen nog een mooi zonsondergangpanorama van de stad, waarbij een wolkenkrabber als een enorme spiegel werkte en een verblindend zonlicht op de toeschouwer wierp. Eten gingen we in een Libanees restaurant, waarna we naar een club gingen, Wasabi. Dit was een tip geweest van de Canadezen in Boquete. Ze hadden gelijk gehad. Het was er heel goed toeven. We praatten met wat vrouwen maar die bleken alleen uit op andermans drank. Niettemin een geslaagde avond.
Donderdag werd dan ook een halve laatste dag. Nog net voor zonsondergang bezochten we Panama Viejo, de eerste Spaanse nederzetting in het huidige Panama. Piraten als Henry Morgen vielen de stad aan en zorgden ervoor dat de oorspronkelijke locatie verlaten werd en nu weinig meer is dan een stel verlaten ruines, door Unesco net als het Woudagemaal te Lemmer uitgeroepen tot werelderfgoed. Ik stond er op dat deze laatste avond de avond der garnalencocktails zou worden en dat werd het ook. Het was naar den vleze, net als de hele vakantie.
En ach, de terugreis die vrijdag begon behoeft weinig vermelding. Het was allemaal best puik, al sliep ik niet vanwege opgevouwen slaaptoestand en naburig gezeten Russen. Het vliegveld Charles de Gaulle kan me nu helemaal gestolen worden, met alle controleurs en veiligheidsbeambten en andere verborgen werkloosheid die erbij hoort. Het vliegtuig naar Schiphol haalden we alleen omdat het te laat was. Eenmaal op Schiphol was ik mijn ouders kwijt, die hadden begrepen dat ik uit Madrid zou komen en niet uit Parijs.
Enfin, het is allemaal goedgekomen. En nu zit ik weer, een jetlag en verkoudheid rijker, ten werke.
Volgend jaar weer naar Latijns Amerika.