KORAAL

Na de ontberingen op het strand van zondag deden we maandag 12 september alleen wat huiselijke dingen. 's Avonds gingen we wel weer naar hostel Mondo Taitu met de gezellige bar. Een Australier die alles van voetbal bleek te weten raakte in een uitvoerig gesprek met Bas over de bovenmenselijke krachten van Guus Hiddink, the socceroos coach. Vrij vroeg gingen we naar huis. De volgende dag zouden we naar een strand op een ander eiland gaan met wat mensen uit Mondo Taitu. Dinsdagmorgen bracht een bootje ons van Isla Colon, het grootste en meest toeristische eiland van de archipel, met een omweg naar Isla Bastimentos. De zee was flink aan het huishouden en al halverwege begon ik dit wel erg avontuurlijk te vinden. Wat als de boot omsloeg? Terwijl ik naar de wal aan weerszijden keek en vruchteloos berekende hoe lang het zou duren om dit zwemmend af te leggen, voeren we een hoek om en zagen het strand liggen: prachtig. Het aan land gaan vond wel een beetje koloniaal plaats: de boot had door de woeste branding problemen met aanleggen. Vijf inzittenden sprongen inclusief surfplank te water en gingen zo naar het strand. Zelf zat ik bij de zittenblijvers. De laatste meters waadden we door het water. Andrew, de 19e eeuwse Brit uit het vorige verslag, was ook mee. Ik verwachtte dat hij op het strand de Union Jack zou planten en het eiland voor het Verenigd Koninkrijk zou claimen maar hij liep gewoon naar waar de anderen aan land waren gegaan. Wat volgde was een bloedhete maar wel hele gave middag strandvoetballen, afkoelen in zee en weer strandvoetballen. Vooral een Zweed met enorme oorbellen, dreads en een vikingbaard was erg goed, evenals Bas Verweij, een harde rechtsbenige verdediger uit de Cuijkse school. We zouden met de hoge golven niet om het eiland heen teruggaan maar eerst via een paadje naar het haventje van Bastimentos lopen. Vier mensen hadden nog getracht met een andere bootsman eerder terug te gaan maar waren bijna omgeslagen en hadden weer terug naar het strand moeten komen. Eerst dacht ik dan ook ach, zo'n paadje waarom deden we dat vanmorgen dan niet. Tot ik op m'n bek pleurde. Slippers zijn geen materiaal om beblubberde tropenpaadjes met sterke hellingen langs te lopen. Ik ging dan maar blootsvoets en werd na nog wat pruttelen samen met Andrew (dit is ook geen goed pad voor Britten van stand) door Bas onthaald met een kouwe kletser. Hiervan erg genietend praatte ik met wat Duitsers uit Bremen over de levensgevaarlijke tocht die we hadden volbracht. Zij bleken dit iedere dag te moeten doen want ze overnachtten op Bastimentos.
Eenmaal terug op Isla Colon werd de avond kaartend doorgebracht, eerst met een zenuwslopend spel dat Andrew kende, daarna met een meer rustgevend spel dat Shitheads heette.
Woensdag 14 spetember was ik bij het opstaan nogal nukkig op Andrew want die had weer een tour verzonnen en maakte hiervoor onvermoeibaar reclame. Ik houd daar niet van om negen uur 's morgens. Maar hij had wel erg gelijk: hier kan men koraalriffen zien en ook dolfijnen. We namen dus weer een bootje, dat ons en een stel Israeliers en drie witte Britten door mangrove-achtige waterbegroeiing eerst naar dolfijnen bracht. We zagen er flink wat maar ze leken nogal schuw. Na tien minuten gingen we dan ook naar Coral Key, waar we een Australier (niet de Hiddink-adept) uit het hostel Mondo Taito tegenkwamen. Hij bleek ook met een boottournee bezig. Ik mocht zijn snorkel lenen (de snorkel van het schip had qua pasvorm en zeewaardigheid allang moeten zijn afgeschreven en in mindering gebracht op de creditzijde van de balans van de bootondernemer) en daar was ik blij mee, het was goeie troep. Na wat zout water drinken en proesten had ik het wel aardig te pakken en kon zo voor het eerst sinds het schoolzwemmen mijn sterrenbeeld weer eens wat eer aan doen. De koraalriffen vond ik schitterend, hoewel Bas claimde dat het hem wat tegenviel (hij heeft in Australie Great Barrier Reef en in Egypte ook iets, van de naam wil ik af wezen, bezwommen). Waarschijnlijk is het het beste om bescheiden te beginnen.
Onderwijl hadden de Israeliers uit ons hotel Olas de la Madrugada op geheel eigen wijze de smaak te pakken. Het bier plenste er rap in. Ik vond het maar vreemde haantjes. Een had zo'n haast om bij het weer aan boord gaan bij zijn vriendjes te komen dat-ie Andrew en Bas half omver liep. Net zoiets als Nederlanders aan de Spaanse kust, zeg maar. We gingen nog naar een strand in het Parque Nacional Bastimentos. Bas kwam daar weer een (aan de spraak te horen) Rotterdammer tegen die hij op Coral Key al had getroffen en die me deed denken aan Martin van Waardenberg die in een snackbar de hele vitrine bestelt. Een vriendelijke man, met dito vrouw. Hierna gingen we nog naar Hospital Point, een baai waar de Amerikaanse United Fruit Company aan het begin van de jaren twintig zijn bedrijfsziekenhuis had voor werknemers in de bananenplantages. Vandaar de naam; het ziekenhuis is weg sinds UFC het hoofdkwartier naar het vasteland verplaatste. Het snorkelen hier was een beetje rijden in dichte mist. Door het stuifzand zag ik geen moer dus ik kapte er maar mee. We gingen naar het hostel en eindigden we weer kaartend nadat Bas ook met hele matige ingredienten een maximaal maal had kunnen koken. Ik had me eigenlijk al voorgenomen om nu niet weer kaartend de avond door te brengen maar daar leek het wel op uit te draaien. Gelukkig kwamen we erop om naar het duidelijk hoorbare strandfeest te gaan (dit duurt van 13 tot 18 september; de dame in hotel Olas vond nu dat we ineens 50 dollar per nacht moesten gaan betalen maar dit gaat gelukkig niet door - wel zit vanaf vandaag Bocas helemaal vol) maar werden overvallen door een pittige plensbui. Op zich is het mooi om te zien dat er een heel vast patroon in het weer zit: overdag mooi, 's avonds een flinke bui met af en toe krakend onweer en eigenlijk altijd bliksem, maar nu waren we er niet erg blij mee. We gingen dan maar weer naar de veranda van het hotel, dat ik nu wel erg goed begon te kennen door het kaarten en de regen. Bas en ik dronken nog wat, terwijl Andrew zich ging voorbereiden op de reis terug naar San Jose.