HUIZE RYAN

Zaterdagmorgen (24 september) bleek het veel beter weer dan de dag ervoor. Bas en Morten, die snachts nog waren wezen zwemmen, stonden op het strand te voetballen toen ik daar wat rondkeek. Een fraai strand, ook in het regenseizoen. Lang, breed en wit. We voetbalden met een stel Panamezen en wonnen dat best overtuigend. Daarna bekeken we met een biertje de zonsondergang, die werkelijk verbluffend was. Een Panamese familie stond er op ons een keer of 20 te fotograferen en we kwamen een Britse hippie van rond de zestig tegen. Met de voetballers van eerder die dag dronken we in de bar (er is maar 1 bar in Playa Las Lajas) rode wijn van onze kant en rum van hun kant. Zelf houd ik niet van rum. De geur staat me tegen. Maar de wijn was prima en gelukkig een stuk goedkoper dan vrijdag, toen we in onze verminderde toerekeningsvatbaarheid ons 28 dollar hadden laten uitpersen voor anderhalve liter. Het zijn en blijven dollars maar in dit tempo is de koopkrachtpariteit snel gelijk aan Nederland, ook in Panama. Na de gezellige avond gingen we terug naar onze hutten. Daar bleek een zigeunerig aandoende tandartsfamilie te zijn neergestreken. Vader tandarts stelde zich voor en begon in het Engels op te scheppen over zijn vrouw. Of we haar, hoewel toch moeder van 3 kinderen, er niet als 20-jarige stoot uit vonden zien? I...dont really think so..., mompelde Morten, die chagrijnig was omdat het slapen door de pompeuze gettoblaster van de verblijfplaatsloos aandoende familie voorlopig niet mogelijk zou zijn. Ik vertrouwde deze mensen niet helemaal en bleef daarom rondhangen. Ons ongenoegen luchtten Morten en ik, om geen ruzie op te roepen, in het Duits. Bas was de pineut: de dikke tandarts heeft nog tot acht uur smorgens tegen hem aan zitten lullen. Ruim daarvoor was ik al gaan slapen. Zoals gewoonlijk was Ryan al om middernacht in slaap gepleurd, ditmaal midden op de bar van de bar.
Bij het opstaan zondagmorgen bleek de tandarts niet te hebben geslapen. Zelf had ik wel redelijk overnacht; de nieuwe dag kondigde zich evenwel per gettoblaster aan. Alle vier vonden we dat het mooi was geweest aan het strand. We pakten onze troep in en gingen naar David om daar fatsoenlijk te ontbijten. Eenmaal terug in Boquete wilde Ryan uitvoerig gaan winkelen en het werd dan ook een wat lange slentertocht. We zouden bij Ryan intrekken en hij wilde vermaak inslaan. Uiteindelijk leidde het winkelen tot het huren van een tv en dvd-speler. Morten en ik huurden videos. We zagen savonds, nadat Bas de dvd-speler met welhaast bovenmenselijke combinaties van drukken op de knop aan de gang had gekregen, Million Dollar Baby en waren daarvan best onder de indruk. Je denkt een boksfilm te zien en ineens blijkt euthanasie het thema te zijn...indrukwekkend, en naar ik aanneem beter dan naar een euthanasiefilm denken te gaan kijken en op een fiks moppie boksen getrakteerd worden.
Maandag zou onze laatste dag worden in Boquete. Twee Canadezen meldden zich aan de deur, gelukkig zonder deze te vernielen bij het kloppen. Net als Ryan wilden zij een ecobedrijf gaan stichten, alleen niet in het agrarische maar in het toeristenwezen. Daarom hadden ze ergens midden in het bos tussen David en Almirante een stuk grond gekocht, met een helling (schatting Morten) van een graad of 45. Ik vond dit uit agglomeratievoordelig oogpunt eigenaardig. De mannen waren zelf vol vertrouwen. Ze zouden blijven overnachten maar bij het zien van de woning besloten ze hiervan af te zien. We deden boodschappen en Morten zou een afscheidsmaal koken. Hij deed dit voortreffelijk, zodat we de beste maaltijd op Panamese grond beleefden. Daarna besloot ik het wat rustig te houden deze avond en deed dus niet mee aan het drankspel van een van de Canadezen. Het werd allemaal wat beschonken, zodat we midden in de nacht de afwas stonden te doen. Ryan haalde het in zijn hoofd om om twee uur nog naar David te willen rijden, terwijl hij tien bier op had. Dit kon gelukkig worden voorkomen.
De volgende morgen was het weer feest met hem: Bas et moi wilden bijtijds naar Panama Stad. We moesten daarvoor de auto, waarvoor ik via mijn creditcard garant stond, eerst ingeleveren. Maar meneer moest eerst lunchen met en indruk maken op een of andere griet in David. Die man heeft de hormonen om de bevolkingstrend om te keren. Dat is knap. Maar ik geloof niet dat deze impulsieve, onbetrouwbare sukkel ooit in staat zal zijn om een bedrijf uit de grond te stampen, laat staan een rendabel exemplaar. Ach, het was aardig van hem dat we in zijn brandschone, goed onderhouden huis waar hij zo goed op paste, mochten overnachten.
Met Morten hadden we een hartelijk afscheid en de wederzijde wens elkaar in Aarhus en Rotterdam te bezoeken. Hierna was het verblijf in Boquete werkelijk over (zal ook de lezer denken) en zo passeerden we, na met Ryan in David de auto te hebben afgehandeld en de bus naar Panama Stad te hebben genomen, savonds rond tienen weer de Puente de las Americas (zie foto rechtsboven). We namen onze intrek in Hotel Marparaiso en dronken een biertje in het Hard Rock cafe. Helaas zat het er niet vol, en het aanwezige publiek deed meer denken aan verveelde zakenmensen met kale hoofden dan langharig tuig, zodat we gauw weer weggingen.