HELLO, IDIOT

Woensdag 21 september werd uiteindelijk een gezellige avond. Met Ryan en Morten gingen we na het eten in de Sportgrill naar het huis van eerstgenoemde. Hij kwam twee meisjes tegen die voor een bevriende Amerikaanse projectontwikkelaar werkten en zijn Ford Mustang mee hadden gekregen. Ze brachten ons naar huis en zo werd dit, na reeds driemaal achterin een jeep van kroeg te zijn gewisseld, de vierde Open Air rit. Zonder ontzag voor de enorme heilige koe parkeerde de jongste zus de auto voor het huis van Ryan. We hoorden de lage bodem van de auto tegen het asfalt schuren. Ryan ging met de dames iets te drinken halen en de elektriciteit viel uit. Morten, Bas en ik zaten zodoende in het pikdonker in het huis van een min of meer vreemde. Die kwam een uur later weer terug en stak een kaars aan.
Donderdag bleek de voorgaande ontmoeting zo goed te zijn bevallen dat we elkaar weer gevieren spraken tijdens ontbijt en batido, een soort milkshake met een prima afdronk. Na een aantal uren kletsen en stelde Morten voor terzake te komen. De avond ervoor was het plan opgevat om het weekend een auto te huren en naar het strand Las Lajas te gaan. Morten stelde voor, het was inmiddels alweer een uur of vier, om een biertje te drinken en dit praktisch te gaan inkleden. Zaten we aanvankelijk met zijn vieren, binnen een uur waren we omsingeld. Een Zweeds koppel, een Amerikaanse auteur van bedrijfseconomieboeken die veel en hard schreeuwde, een Boqueter, en een dame met een hemelse glimlach die alles wat wie dan ook maar zei knotsgek vond. Na te hebben gegeten besloten we dat het een goed idee zou zijn om met de hele groep naar cafe Snoopys te gaan. Hier waren we immers al meer dan eens met goed gevolg terechtgekomen. De Zweden waren erg gaaf en ook een lerares Spaans uit Costa Rica, Lucia, was erg gezellig. Eenmaal huiswaarts kerend toonde Bas weer eens de kracht van zijn talenten. Ik had hem in Berlijn al eens plompverloren een feest van wildvreemden zien binnenwandelen en dat presteerde hij ook nu. Er brandt licht, aldus Bas, dus opende hij de deur van een naburig hotel. Daar bleek een Amerikaanse vrouwelijke oude nozem een feestje voor lokale genodigden te geven. Bas vroeg haar vorsend of ze in het bezit van de vereiste ingredienten was (Do you have booze?) en ze knikte verheugd en instemmend. Zo hadden Morten, Bas en ik (Ryan was naar huis, zo zie je toch dat soms ook dat de Nieuwe Wereld de Oude Wereld niet kan bijbenen) het erg getroffen. Ik heb daar nog met een Panamees een veelheid aan vigerende problemen besproken, zonder dat me bijstond welke dat ook weer waren.
De volgende morgen was het feest in ons hoofd eigenlijk nog niet over. Een Brits echtpaar dat het hotel binnenkwam merkte op dat Bas erg wat wazig uitzag. Hij dacht terug aan het circuit rondom Boquete dat we woensdag hadden gelopen en dat we The Loop hadden gedoopt, en antwoorde meteen: Man, I did the loop twice! Bas was helemaal op dreef met zijn Nederengels. Een fraaie vrouw kwam binnen en werd door hem prompt begroet moet een GOODMORNING, MAN! Onduidelijk bleef of dit aan haar of aan zijn tafelgenoten gericht was. We zouden een auto gaan huren voor ons strandweekend in Las Lajas en Ryan was al naar de stad David om dit te regelen. Nu belde hij dat zijn creditcard niet werkte. Een hoop gedoe verder besloten wij dan maar de bus naar David te nemen en met auto en Ryan terug te gaan naar Boquete om de bagage te halen. Een terugkerend patroon begon inmiddels te worden dat het gepats van Ryan, dat eigenlijk minder op feiten en wat meer op fictie berustte, door Mortens Deens sarcasme in de grond werd gepoeierd. Zo ook nu. Tierend op het onvermogen van de jank om een auto te huren zat hij in de bus. We zouden de auto huren bij een bedrijf op het vliegveld van David. Daar aangekomen bleek Ryan kwijt. Een kwartier later, het was inmiddels half drie, kwam hij in een taxi aangereden en stak jubilerend de door basketball, baseball en naar later bleek ook voetbal zo krachtig gerijpte vuist uit het raampje van de taxi. Morten groette wat introverter met een Hello, idiot.
We reden eerst naar Boquete en daarna naar Las Lajas. Daar aangekomen stortregende het maar vonden we twee geschikte huisjes. Ryan wilde nu heel erg graag dames tegenkomen maar er was maar een bar met daar aanwezig alleen het personeel, waarvan Morten opmerkte dat zij waarschijnlijk geen deel uitmaakten van professionele Trivial Pursuit teams. Er volgde een kroegentocht, waarvan het biljarten me nog het meest is bijgebleven. Het strand is in het regenseizoen nu eenmaal geen topattractie en ik vond deze avond dan ook aanzienlijk minder dan die daarvoor.