DRUK

1 september vind ik altijd een apocalyptische datum. Nu bleek mijn chef op de zaak weer jarig. Bovendien de laatste werkdag voor het vertrek naar den vreemde. Ik heb veel zaken overgedragen en afgerond. Ook heb ik veel mensen een prettige voortzetting gewenst - eerlijkheidshalve omdat ze mij een prettige vakantie wensten en ik vond dat zij dan ook maar een mooi vooruitzicht moesten hebben. Dat is zo min, dat vooruitzicht van die arme drommels die thuis blijven of weer zijn. Je kunt ze het moeilijk gaan wensen: een fijne r in de maand! Lekker weer een jaar er tegenaan! Nog 11 maanden tot je zomervakantie! Bijna op vakantie gaan is voor mij, net als oud en nieuw, kerst-, paas-, pinkster-, verjaar- en meidagen, de vleesgeworden sociale druk. Voor dominees begint de tiendaagse veldtocht half december, voor werknemers begint-ie op 1 januari. Daarna weet je het: tot de vijftiende moet er op de zaak iedereen een gelukkig nieuwjaar gewenst worden, met alle uiterlijke strapatsen en spasmen die daarbij horen. Men zou het immers heel bot vinden als je dit oversloeg. Of een verjaardag vergat. Of jarig was en niet trakteerde.
De hel, dat zijn de anderen.
Toch ben ik niet tegen deze opleukingen van het maatschappelijke wezen. De individualisering gaat al ver genoeg - c'est ca! Wel zorgen hiephiephoeraplichtplegingen voor drukte in vakantievoorbereidingstijd.
Het wordt nog een hoop gezeur voor wij in het vliegtuig zitten. Aan de andere kant heb ik enorme mazzel gehad met de malaria: 52 paludrinepillen van een collega op de kop getikt! Dat scheelt weer een consult bij de receptionele geldwolven van de GGD, evenals alle handschudderij, hoofdknikken, reisplan vertellen en beamen dat dit reuze leuk is.
Zaterdag om half zeven wordt er ingecheckt. Morgen toilettas, DEET, klamboe, rubberboot, paraplubak en meer van die zaken halen. Inderdaad, ik besef nog niet helemaal dat ik op vakantie ga.