DE DIEREN

Donderdag 15 september vonden we het na de activiteiten van de voorgaande dagen tijd voor wat rust. Bas raakte aan de praat met een Schotse dame, van wie de man serieus het nachtvissen als hobby had opgenomen. Nu is Panama ook wel een beestachtig land; in Santa Fe hadden we vlinders in alle kleuren gezien, tijdens het snorkelen van woensdag niet alleen koraal maar ook vissen in geel en paars, en Bas had zelfs een knalrode kikker op de gevoelige plaat geslingerd. Zowel voor de esthetisch als culinair in dieren geinteresseerden is Panama een prachtig land. Ook voetballers komen hier ruimschoots aan hun trekken (al presteert het Panamese nationale team als blubber; het was zo´n beetje het eerste land in de voorrondes van het WK volgend jaar dat zeker wist dat het niet mee gaat doen). Ik besloot na een beetje luisteren dat het gesprek van Bas en de Schotse me boven de pet ging. Ik ging in een restaurant met tuinstoelen mijn boek lezen, The old Patagonia express, van Paul Theroux. Nadat het boek nogal matig begon is het nu toch wel erg leuk. In het restaurant stoind klassieke muziek aan, en samen met de gestaag vallende regen en het grijze zwerk deed dit toch wel prettig aan Europa denken. Toen ik terugkwam in het hotel gaf Andrew zijn emailadres en nam afscheid. ´s Avonds gingen we eten bij een visrestaurant van bewezen kwaliteit. Op weg daarheen zagen we weer de Rotterdammers waarmee Bas eerder had gesproken. Wederom, na het treffen met de bakkersspruit Bontekoe uit Rottevalle in Sante Fe en zijn dochter Frisia, bleek weer hoe klein niet alleen Nederland maar ook de wereld is: ze woonden in Delfshaven, 2 straathoeken verder dan ik! Wel waren ze zo blij dat ze over hun buurt konden praten dat we naar het restaurant begonnen te verlangen. Spraakwatervallen. Bovendien at de vrouwelijke helft van het stel een of ander mosterdworstje uit een plakkerig cellofaanpapiertje dat meer aan verzadigde vetten dan aan rechtsdraaiend melkzuur deed denken en daarom allerminst liet watertanden.
Na het fenomenale eten, dat de gedachte aan worst en cellofaan deed vergeten, togen we naar Mondo Taitu. Een paar mensen daar, onder wie de Australier die zo weg was van Guus Hiddink en in wie we langzamerhand een geboren opstakomediant begonnen te herkennen, gingen naar het festival dat deze week in Bocas del Toro werd gevierd. Daar aangekomen bleek de muziek nogal middelmatig maar het publiek uitzinnig. Men gaat hier in groten getale uit de plaat van een discoriedel zonder snaredrum in de beat en met een sample van Money for Nothing van de Dire Straits. We hadden eigenlijk meer salsa verwacht maar het was toch mooi meezwiepen.
Vrijdag werd dan ook een korte dag. Bas ging gewoontegetrouw vier partijen schaken met de chef in het hotel en verloor die ook vandaag weer. Daarna liepen we een blokje en kwamen in gesprek met een Nederlandse ondernemer die in Bocas zijn tweede hotel aan het bouwen was. Hij vond dat wij ook ons geluk moesten gaan beproeven in Panama omdat het hier een groeimarkt was. Dat moest wel beaamd worden, kijkend naar alle Amerikanen die hier een huisje bouwen en de groeiende stroom toeristen. Leuk gesprek. Ik kocht nog een t-shirt. Daarna gingen Bas en ik eten bij iets dat er leuk uitzag maar uiteindelijk afgezien van de garnalencocktail een vreselijke tent bleek te zijn. Jaren tachtig rockballads, een chagrijnige bediening, weer veel verzadigend vet...hier moesten we niet gezien worden, laat staan gefotografeerd. Terug in het hotel nog partijtje geschaakt, eerst Bas-hotelbaas toen Bas-ik. Ik verloor overtuigend, vooral nadat de hotelbaas me de zenuwen had bezorgd met de mededeling dat ik kon winnen.
Zaterdag 17 september. Vertrek, na een prachtige week aan het strand. We namen bijtijds het veer van Bocas del Toro naar Almirante. Daar aangekomen stapten we over op een stampvolle bus richting David. Ik zat naast een werkelijk vies heertje van Chinese afkomst. Wijdbeens zitten, zweten, stinken, slapen, snurken. Eenmaal aangekomen in David bleek de halve wereld net als Bas en ik naar het bergdorp Boquete te willen. Ik kwam terecht naast een mevrouw die net haar tanden zette in een fastfoodmaaltijd. Aan mijn andere kant werd ook nog een dame gepropt. Richting Boquete werd de bus allengs leger. De dame aan mijn linkerzijde vroeg of ik het raam dicht wilde doen vanwege de regen. Een zigeunerige man rechts voor mij begon hierop te gebaren dat ik de dame links moest zoenen. Ik zag hiervan af. Eenmaal in Boquete vonden we gauw het prima hostel Marilos en gingen eten in een bistro. Zowel uit het aantal Amerikaanse SUV´s als uit de uitstekende maaltijd bleek dat dit dorp op dit moment bedolven wordt onder Amerikaanse bejaarden. Ach, best voor te stellen met het minuscule pensioensysteem in de VS. Je dollar is hier wettig betaalmiddel en veel meer waard - dus waarom in de VS investeren? We raakten aan de praat met een man uit Elst die bedrijven hier adviseert en de warmte in David even wilde ontvluchten. Tot slot van de dag probeerden we een poolbiljart te vinden maar kwamen terecht in een jeugdhonk, waar de zaterdag met dito muziek als op het festival in Bocas luister werd bijgezet.
En de zondag begon goed: lekker ontbijt, Feyenoord weer meer punten los van PSV en 020, en Duitsland lijkt voorlopig van het socialistische spook verlost.